Als onderdeel van de cultuurmarathon mochten 35 leerlingen een bezoekje brengen aan de Tweede Kamer. Niet zomaar een bezoekje, dankzij onze gids en filosofiedocent Walfred Haans stond ook een gesprek met Kirsten van den Hul, kamerlid voor de PvdA op het programma.

Het gebouw waar ons parlement zetelt is geen eenvoudig te nemen vesting. Bij de ingang worden rugzakken gescand en moeten jassen uit. Onze gids bracht ons als eerste naar een kamertje waar alle handelingen sinds 1815 opgestapeld staan. Ieder woord gesproken door parlementariërs ligt hier opgeslagen en wordt zolang de democratische eeuwigheid duurt opgeslagen. In ons digitale tijdperk komen de Kamerleden hier niet meer naar toe om te zien wat er in het verleden is afgesproken, alles is tegenwoordig gedigitaliseerd. Toch blijft het hier op papier bewaard. Handelingen zijn de woordelijke teksten van de debatten (althans teksten die de Kamervoorzitter niet heeft geschrapt) en de uitslagen van stemmingen over wetsvoorstellen en moties. Inmiddels staan die handelingen drie verdiepingen hoog, straf op elkaar in de boekenplanken. Er is echter één gat, dat zijn de ontbrekende handelingen tussen mei 1940 en mei 1945.

Zwalkend over trapjes en door gangetjes komen we in de fractiekamer van de PvdA. Hier hebben we een prachtig uitzicht op de ministeries en zitten we op de plek waar ook bekendere Kamerleden als Lilianne Ploumen, Khadija Arib, Lodewijk Asscher, Kirsten van den Hul en nog 5 anderen wekelijks overleg hebben.

De ruimte is amper groot genoeg voor de dertig leerlingen van het Zernike College.

Net als iedereen een zitplaats heeft gevonden komt Kirsten van den Hul binnen. Kirsten heeft diverse onderwerpen die ze als kamerlid behandelt en dat zijn Onderwijs, Wetenschap, Media en Emancipatie, Buitenlandse handel en Ontwikkelingssamenwerking.

Om dat allemaal bij te houden werkt ze 60-80 uur per week; Kamerlidmaatschap is hard werken.

Op een vraag van een leerling antwoord Kirsten dat ze al als leerling geïnteresseerd was in politiek en de samenleving. Zo vindt ze het nog steeds heel erg dat, uitgerekend in het jaar dat het vrouwenkiesrecht 100 jaar bestaat, maar ⅓ van de leden van de Tweede Kamer vrouw is. Tussen de verkiezingsposters met alleen maar mannelijke lijsttrekkers geeft ze aan dat ook de PvdA wel eens een vrouwelijke lijsttrekker kan gebruiken, eventueel doet ze dat zelf. In gesprek met leerlingen vraagt ze hoe die denken over het verlagen van de stemgerechtigde leeftijd, dat ze mogen stemmen. Een minderheid van de leerlingen vond dat nodig, al gaf Kirsten van den Hul desgevraagd wel aan dat zij het ook niet nodig vond. Wel vind ze dat jongeren meer bevraagd moeten worden naar problemen die de kamer behandelt, een toekomsttoets noemt ze dat. Ook werd nog eens stilgestaan bij de rol van een voorzitter, twee politiek geïnteresseerde leerlingen vroegen daar naar.  

Nog even zwalken we door de gangetjes en wederom gaan we trapjes omhoog en omlaag om uiteindelijk bij de lange roltrap te komen die ons naar het hart van de democratie brengt, het parlement.

We konden er luisteren naar een (suf) debat over borstimplantaten. Nadien nog even naar de twee andere zalen, de oude tweede kamer en naar de koloniale kamer met een super uitzicht op het Plein.

Wie denkt dat de groep na ruim drie uur er tabak van heeft, heeft het mis. De draaideur naar buiten werd regelmatig klem gezet zodat de grootste enthousiastelingen nog even konden blijven genieten.